တရုတ္ေတြရဲ႔ အဆိုင္းမင္႔ၿပဳလုပ္ပံု..။

ၿပည္မၾကီးတရုတ္အမ်ားစုမွာ အဆိုင္းမင္႔ကို ၎တို႔ရင္းနွီးေသာ တရုတ္ၿပည္မၾကီးအေၾကာင္းမ်ားကို လုပ္ေလ႔ရွိၾကသည္..။ အနုပညာရွင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းအဆိုင္းမင္႔ကိုလည္း တရုတ္နိုင္ငံမွ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ ပန္းခ်ီအနုပညာရွင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းၿပဳလုပ္ကာ တင္ၿပသြားသည္..။

တစ္ဖြဲ႔ကေတာ႔ ထိုင္၀မ္မွနာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္နွင္႔တီး၀ိုင္းအေၾကာင္းတင္ၿပသြားသည္..။

မစံပယ္လည္း ဖရီဒါခါလိုဟူေသာ ပန္းခ်ီဆရာမအေၾကာင္း တင္ၿပခဲ႔သည္..။ တရုတ္အဖြဲ႔က ထိုင္၀မ္အဆိုေတာ္အဖြဲ႔အေၾကာင္း တင္ၿပလိုက္ေတာ႔မွ မစံပယ္မွာ ေလးၿဖဴတို႔တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔အေၾကာင္း မတင္ၿပမိလိုက္၍ စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ ေနာင္တရမိလိုက္ေသာေၾကာင္႔ ေနာက္ေနာင္ NTU တက္ေနသူမ်ား အဆိုင္းမင္႔မ်ားလုပ္ရာတြင္ မိမိရင္းနွီးနိုင္နင္းေသာအေၾကာင္းအရာရွိပါက မိမိနိုင္ငံအေၾကာင္းကိုလည္း အဆိုင္းမင္႔အၿဖစ္ ၿပဳလုပ္သင္႔ပါေၾကာင္း အၾကံဥာဏ္ေကာင္း ေပးလုိက္ရပါသည္..။

အခ်ိန္ကုိ ဘယ္လုိစီမံခန္႔ခြဲမလဲ။

လက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အလုပ္ကုိ အာရု့စုိက္ပါ

- သင့္ရည္ရြယ္ခ်က္အေပၚမွာ အာ႐ံုစိုက္ပါ၊
- ၾကားျဖတ္အေႏွာင့္အယွက္မ်ား ကို အာ႐ံုမစိုက္ပါနဲ႔၊ ဦးေဆာင္သူတစ္ဦးအေနနဲ႔ သင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္း မ်ားစြာကို အစဥ္ေျပေစဖို႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ ရပါတယ္။ တျခား နည္း လမ္းလည္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ ထဲမွာ သိေနရမယ့္ အေရးႀကီးတဲ့ မဟာဗ်ဴ ဟာတစ္ခုကေတာ့ လတ္တေလာလက္ရွိ အလုပ္ေပၚမွာ လံုးဝအာ႐ံုစိုက္ထားဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္ရြက္စရာမ်ားေနတဲ့ အခါ သင့္စိတ္ထဲမွာ အာ႐ံုစူးစိုက္ဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ သင္ဟာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါေတြကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ စြမ္းရွိရင္ သင့္အခ်ိန္ကို ေကာင္းစြာ အသံုး ခ်ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

သင့္ရည္ရြယ္ခ်က္ေပၚမွာ အာရုံစုိက္ပါ

သင့္မွာ အလုပ္ၿပီးစီးေအာင္ လုပ္ ေဆာင္ရမယ့္ ကတိေတြ၊ အေလးထားစရာ ေတြရွိေကာင္းရွိပါမယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း လတ္တေလာ သင္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခုထဲအေပၚမွာသာ အာ႐ံုစိုက္ ထားခဲ့ရင္ ပိုမိုၿပီးစီးေအာင္ သင့္အေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါတယ္။

ၾကားျဖတ္အေႏွာင့္အယွက္မ်ားအေပၚ အာရုမစုိက္ပါနဲ႔

ဖုန္းေျဖဆိုဖို႔ မရွိလို႔၊ ဧည့္သည္ခ်ိန္း ဆိုထားတာမရွိလို႔ သင္အခ်ိန္ေပးႏိုင္တဲ့ အခါ သင့္ရဲ႕အာ႐ံုစူးစိုက္မႈဟာ အေျခခံဆံုး အဆင့္မွာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ သင္သိ ပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုးလည္း သင္ သီးသန္႔ေနလို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ၾကားျဖတ္အေႏွာင့္ အယွက္ေတြကေန ေရွာင္ရွားျခင္းျဖင့္ သင့္ ႀကိဳတင္ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ထက္ ေလွ်ာ့ၿပီး လုပ္ငန္းမ်ားေအာင္ေအာင္ျမင္ ျမင္ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ဖုန္းေခၚဆိုတာေတြကို မျဖစ္မေန ျပန္ေျဖရမယ္ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေခၚဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ေန႔မွ ေတြ႕ဆံုဖို႔ ေမးျမန္းရင္း ၾကားျဖတ္အေႏွာင့္ အယွက္ေတြကို နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရပါမယ္။

သင့္ကုိယ္ပုိင္ အဓိက အခ်ိန္ကုိစဥ္းစားပါ

- မနက္ပိုင္းျဖစ္မလား၊
- ညေနပိုင္းျဖစ္မလား၊
-ညဥ့္နက္ပိုင္းျဖစ္မလား၊ သင္ဟာ ေနမထြက္ခင္ အိပ္ရာက ထၿပီး အလုပ္စလုပ္တဲ့ သူေတြထဲက တစ္ေယာက္လား၊ သင့္အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ဟာ ညေနခင္းအေစာပိုင္းလား၊ ညေနစာစား ၿပီးမွလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သင္ဟာ တကယ့္ကို ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ဖို႔ညဥ့္နက္ ပိုင္း တိတ္ဆိတ္ခ်ိန္ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ သူလား၊ လူတိုင္းဟာ မတူညီၾကပါဘူး။ ကြဲျပားျခားနားၾကပါတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အာ႐ံုစူးစိုက္မႈေတြ ရတဲ့အခ်ိန္ ဒါမွမဟုတ္ ဈာန္ဝင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အလုပ္ဟာ တကယ့္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္နဲ႔ ေစာ ေစာစီးစီးၿပီးတယ္လို႔ သုေတသနအမ်ားစု မွာ ေဖာ္ျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒါဟာ အၿမဲေတာ့ မမွန္ကန္ပါဘူး။ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္အဓိက အခ်ိန္ရွိတယ္ဆိုတာ အဲဒီ ေလ့လာစူးစမ္းမႈကပဲ အသိအမွတ္ျပဳပါ တယ္။ သင့္ရဲ႕အလုပ္ကို စီမံတဲ့အခါ သင့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အဓိက အခ်ိန္ကို စဥ္းစားပါ။ တကယ္လို႔ သင္ဟာ အေကာင္းဆံုးအလုပ္ တစ္ခုကို ေစာေစာလုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ ပံုမွန္လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ အလုပ္ကို တစ္ေန႔တာရဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဆာင္ရြက္ ဖို႔ စီစဥ္ၿပီး စိန္ေခၚမႈပိုမ်ားတဲ့ အလုပ္ေတြ ကို သင့္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနမွာ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ အာ႐ံုစူးစိုက္ေဆာင္ရြက္ရ ပါမယ္။ တကယ္လို႔ ေနာက္မွလုပ္ေဆာင္ဖို႔ အမွန္တကယ္မျဖစ္ႏိုင္ရင္ မနက္ပိုင္းမွာ ပံုမွန္လုပ္ေဆာင္စရာေတြကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းၿပီး ပိုမိုခက္ခဲတဲ့အလုပ္ေတြကို ေနာက္မွ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ထားလိုက္ပါ။


credit to http://myanmarinsingapore.com/profiles/blogs/2316969:BlogPost:269290

ဆရာေအာင္သင္း၏ အင္တာဗ်ဴးမ်ားစြာထဲမွာ မစံပယ္နွစ္သက္ေသာ လိုက္နာက်င္႔သံုးၿဖစ္ေသာ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု..။

ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိမ) ။ ။ ဆရာေအာင္သင္းသည္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီး၊ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ နည္းျပ၊ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္ဦးလြင္ စစ္တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာဌာန၏ လက္ေထာက္ကထိကအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ယင္းအျပင္ အလြတ္ပညာသင္ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားတြင္ ျမန္မာစာ နည္းျပအျဖစ္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးခဲ့သည္။

ဆရာသည္ ပညာေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ေဆာင္းပါးမ်ား လူငယ္မ်ားတိုးတက္ေရးအတြက္ စာေပမ်ား စသည့္ စာအုပ္၊ ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းမႈႏွင့္ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ေပါင္း ၄ဝ ေက်ာ္ကို ေရးသားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ဆရာသည္ အသက္ ၈၅ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး လူငယ္ျပဳျပင္ေရး စာေပမ်ား ေရးသားေနဆဲျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔ လူငယ္ျပဳျပင္ေရး စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား ကိုလည္း လိုက္လံေဟာေျပာေနသည္။

ဆရာျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ပညာေရးအေျခအေန၊ လက္ရွိျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာ့ပညာေရး၊ ပညာေရး ဝန္ထမ္းမ်ား လာဘ္စားမႈအေပၚဆရာအျမင္၊ ယခု အစိုးရအေပၚ ဆရာ၏ ပညာေရး သံုးသပ္ခ်က္၊ အနာဂတ္ ပညာေရးေမွ်ာ္မွန္းခ်က္၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ လူငယ္မ်ားအေပၚဆရာ၏ ဆံုးမစကားမ်ား စသည္တို႔ကို မဇၩိသတင္းေထာက္ မ်ဳိးသန္႔က ေမးျမန္းထားပါသည္။
(ေမလ ၂၅ ရက္ေန႔မွ ၃၁ ရက္ေန႔အထိသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးဝန္ၾကီးဌာန၏ ေက်ာင္းအပ္ႏွံေရး သီတင္းပတ္လည္း ျဖစ္သည္။)
ပထမဆံုး ေမးခ်င္တာက ဆရာတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေျခအေနနဲ႔ ပညာေရးဌာနေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပေပးပါ။

“ပညာေရးဌာနမွာ အရင္တုန္းက Senate ရွိတယ္၊ Council ရွိတယ္။ Senate နဲ႔ Council က ဆံုးျဖတ္တာ။ သမၼတတို႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္တို႔က ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္က။
ဘာမွ တကၠသိုလ္ကို ေျပာခြင့္မရွိဘူး။ သူက ေထာက္ပ့ံေပးရတာပဲ ရွိတယ္။ တကၠသိုလ္က သူ႔ရန္ပံုေငြနဲ႔သူ သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔သူ။ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္ေဆး႐ံု ရွိခဲ့တယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ ျမဴနီစီပယ္လိုဟာမ်ဳိး ရွိတယ္၊ အလုပ္သမား တန္းလ်ားေတြ ရွိခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို Senate က ျပ႒ာန္းတယ္၊ Council က အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ ဒီလိုသြားခဲ့တာ အစိုးရက ဘာမွ ေျပာပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး။ အဂၤလိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ လက္ထက္မွာေတာင္ ဘုရင္ခံက ဘာမွ ေျပာပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး။ ခင္ဗ်ားျပန္စဥ္စားရင္ သိလိမ့္မယ္။ ၁၉၂ဝ သပိတ္ေမွာက္မႈ ေပၚေပါက္ခဲ့ေတာ့ ဘုရင္ခံက
ကန္႔ကြက္ခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ရမယ့္ မရဘဲနဲ႔”

၁၉၆၂ မတိုင္ခင္က အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ဖတ္မွတ္ဖူးပါတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ပါလဲ။

“ပညာေရးစနစ္က ပ်က္သြားတာက ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေၾကာင့္ ပ်က္သြားတာ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီ ပညာေရးရဲ႕ အေပၚကို အစိုးရက လႊမ္းမိုးသြားတယ္။ အမွန္က အစိုးရသည္ သူ႔ေပၚလစီနဲ႔ သူသြား။ အဲဒီ ေပၚလစီနဲ႔ကိုက္ေအာင္ ပညာေရးကလုပ္။ အထက္တန္းထိေအာင္ကေတာ့ ပညာေရးဝန္ၾကီးဌာနေအာက္ ထားလိုက္ေတာ့။ တကၠသိုလ္ရဲ႕ အထက္ဘက္မွာ အရင္တုန္းက ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ကေတာင္ မလႊမ္းမိုးႏိုင္ဘူး၊ သမၼတ ကေတာင္ မေျပာႏိုင္ဘူး”

အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ လြတ္လပ္စြာ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရွိဘူးလို႔ ညည္းၾကပါတယ္။ ဒီေက်ာင္းသားေတြကို ဆရာ ဘာေျပာခ်င္ပါလဲ။

“အဲဒါေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက လြတ္လပ္ခြင့္ဟာ ေပးသင့္တဲ့ေနရာေတြမွာ ေပးကိုေပးသင့္တယ္။ လြတ္လပ္စြာ ဖြံ႔ၿဖိဳးခြင့္ေပးတာဟာ သူတို႔ကို လြတ္လပ္စြာ ေအာ္ဟစ္ေႂကြးေၾကာ္ခြင့္၊ သူပုန္ထခြင့္ ေပးတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီဥစၥာကို ပညာရွင္ေတြက နားကိုလည္ရမယ္၊ ေက်ာင္းသားေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း နားလည္ရမယ္။ ငါတို႔ လြတ္လပ္ေနျခင္းသည္ အစိုးရကို ပုန္ကန္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး၊ အစိုးရကို ဖီဆန္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႔ပညာေရးကို လြတ္လပ္စြာ ေတာင္းဆိုခြင့္သာလွ်င္ ျဖစ္တယ္”

လူငယ္ေတြ ပညာတပိုင္းတစနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ ျပည္တြင္းမွာ ပညာေရး အေျခအေန နိမ့္က်ေနတာေၾကာင့္လား။

“ပညာေရး နိမ့္က်မႈေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္ေျပာမယ္ ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္ထဲမွာ အခြင့္အလမ္း ရွားပါးတာ ရွိတယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္၊ စီးပြားေရးနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရးဟာ သိပ္ကြာတာ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးကို လုပ္ရတာ။ အဲဒီႏွစ္ခုလံုး မေကာင္းလို႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေကာင္းလို႔ေသာ္လည္းေကာင္း တခုခု ညံ့လို႔ ဒီလိုျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါပဲရွိတာေပါ့ဗ်ာ”

အစိုးရဲ႕ ပညာေရး အသံုးစရိတ္ေပၚမွာလည္း သိပ္နည္းလြန္းတယ္ဆိုၿပီး ေဝဖန္ၾကပါတယ္။ ဆရာေကာ ဘယ္လိုထင္ပါသလဲ။

“က်ေနာ္ တခုပဲေျပာမယ္။ မိသားစုတစုမွာ က်န္းမာေရးစရိတ္က ပထမဆံုး၊ ဒုတိယက ပညာေရး၊ ကိုယ့္သားသမီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးထက္ အေရးၾကီးတာ မိဘေတြမွာ မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ မိသားစုမွာရွိတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးက သားသမီးရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးအတြကို တကယ့္ကို ရက္ရက္ေရာေရာ၊ ကိုယ္ထမင္းတလုတ္ ေလွ်ာ့စားၿပီးေတာ့ သို႔မဟုတ္ရင္ ကိုယ္လံုခ်ည္ တထည္ေလွ်ာ့ဝတ္ၿပီးေတာ့ ေထာက္ပ့ံရင္ အဲဒီမိသားစု ၾကီးပြားတာပဲ။ တိုင္းျပည္တျပည္မွာလည္း အဲဒီလိုပဲ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးကို ရန္ပံုေငြ ဘယ္ေလာက္ထားသလဲ၊ ဘတ္ဂ်က္ ဘယ္ေလာက္ေပးသလဲ၊ ဒီအေပၚမွာ မူတည္တာပဲ။ သူတို႔ (အစိုးရ) ဘယ္ေလာက္ေပးသလဲ က်ေနာ္မသိဘူး”

ပညာေရးအေျခအေန နိမ့္က်မႈနဲ႔ တျခား ဆိုးတဲ့အေျခအေနေတြဟာ အစိုးရစီမံခန္႔ခြဲမႈ ၫံ့တာေၾကာင့္လို႔ ေဝဖန္ၾကတဲ့ အေပၚမွာေကာ။

“ေကာင္းၿပီ။ က်ေနာ္ လူငယ္ေတြကို မင္း .. ငါနဲ႔ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ မင္းဒီစနစ္ၾကီးကို မၾကိဳက္ဘူး။ ဒီပညာေရးစနစ္ေၾကာင့္၊ ဒီအစုိးရေၾကာင့္ မင္း မေက်နပ္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္း ေျပာင္းႏုိင္လား၊ မေျပာင္းႏိုင္ဘူး။ မေျပာင္းႏိုင္ရင္ မင္းကိုယ္မင္း တနည္းနည္းနဲ႔ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ေပါ့။ အဖ်င္းဆံုး စာဖတ္ေနရမယ္၊ ဆည္းပူးေနရမယ္။ တဖက္သားမွာ ရရွိႏိုင္တဲ့ ပညာရပ္ကို ေမးျမန္းဆည္းပူးရမယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္းဘဝမင္း ဟိုအၿငိဳးထား ဒီအၿငိဳးထား၊ ဟိုအျပစ္တင္ ဒီအျပစ္တင္နဲ႔ဆိုေတာ့ မင္းဘာသာမင္း ေနာက္ဆံုးပိတ္ ေအာက္တန္းက်႐ံုပဲ ရွိမယ္”

သင္ၾကားေရစနစ္ေတြမွာ ကေလးဗဟိုျပဳသင္ၾကားေရးစနစ္၊ ဆရာဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရစနစ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာၾကဆိုၾကပါတယ္။ ဆရာကေကာ ဘယ္သင္ၾကားေရးစနစ္ကို အေလးေပးလဲ။

“တကယ့္ပညာေရးမွာ အေကာင္းဆံုးက တခုတည္း က်ေနာ္ေျပာမယ္။ ဘုရားက သူက သင္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ သူက ေမးသြားတာ။ ဘုရားရဲ႕ သင္ၾကားေရးစနစ္ကိုလည္း ခင္ဗ်ား .. ေသခ်ာၾကည့္ပါ။ သူက ေမးသြားတာခ်ည္းပဲ။ သူကေနၿပီးေတာ့ ဒါကို က်က္၊ ဒါကိုမွတ္လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ဤအရာကို သင္မည္သို႔ ယူဆသနည္း၊ ဒါကို သြားတာ ဆိုခေရးတီးရဲ႕ သင္ၾကားနည္းကလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ပညာေရး သီဝရီေတြထဲမွာလည္း ကေလးေတြကို ဒီဟာမွတ္၊ ဒီဟာမွတ္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔စဥ္းစားဉာဏ္ကို ႏႈိးေပးရတာ။ သူ႔ဘာသာသူ စဥ္းစားတတ္ေအာင္ လုပ္ေပးရတာ။ ကေလးကို စဥ္းစားတတ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္ေလေလ၊ ကေလးစဥ္းစားေလေလ အဲဒီဆရာ ေအာင္ျမင္ေလေလပဲ။ က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီလို သေဘာေပါက္တယ္”

သင္ၾကားမႈ သင္ယူမႈ အေထာက္အကူ ပစၥည္းေတြကေကာ။

“အဲဒီ ပစၥည္းကိရိယာေပါ့ဗ်ာ။ မူလတန္းလိုဟာမ်ဳိးမွာေတာ့ သိပ္အေရးမၾကီးေပမယ့္ အထက္တန္းလို ဟာမ်ဳိးက်ေတာ့ ဥပမာ က်ေနာ္တုိ႔ သိေလာက္ေတာ့ ဘာမွမရွိဘူး။ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရွိဘူး။ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရွိဘူး။ ဒါ က်ေနာ္ သိသေလာက္ေျပာတာ။ ေက်ာင္းၾကီးေတြေတာ့ ရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့။ နယ္ေတြမွာေတာ့ ဘာမွမရွိဘူး”

ပညာေရးဌာနေတြ ေက်ာင္းေတြမွာ လာဘ္စားမႈေတြကို ရန္ကုန္အစိုးရက တေလာက ထုတ္ေဖာ္တယ္လို႔ ၾကားပါတယ္ အဲဒီအေပၚမွာေကာ။

“ဒါက သက္ဆိုင္ရာ ဆရာ/ဆရာမေတြရဲ႕ ပညာေရးမွာ လာဘ္စားမႈေခၚတာေပါ့။ အတန္းတင္ေပးတာ အဆင့္ ၁/၂/၃ ေပးတာ၊ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ေတာင္းတာ၊ အဲဒါမ်ဳိးေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။ အဲဒါေတြက ပ်က္စီးေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ အခုလို လုပ္လိုက္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ေတာ့ တကယ္ဝမ္းသာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဌာနေတြရဲ႕ လာဘ္စားမႈေတြထဲမွာ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး လာဘ္စားမႈေလာက္ဆိုးတာ တခုမွ မရွိဘူးလို႔ က်ေနာ္က ေျပာခ်င္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္က က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးပဲ”

ဆရာ ပညာေရးမွာ တာဝန္ယူခဲ့တုန္းကေကာ ဒီအေျခအေနေတြ ရွိခဲ့လား။

“အရင္တုန္းကေတာ့ ၇ တန္းဆုိပါေတာ့။ ကိုယ့္ေက်ာင္း ကိုယ္မစစ္ရဘူး၊ ေက်ာင္းခ်င္း လဲစစ္ရတယ္။ ခ႐ိုင္ခ်င္း လဲစစ္ရတယ္။ က်ေနာ္ဆို အလယ္တန္းျပလုပ္တုန္းက ေရနံေခ်ာင္းက အေျဖလႊာကို က်ေနာ္စစ္ရတာ။ အခုဟာက ကိုယ့္ေက်ာင္း ကိုယ္စစ္ဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လိုက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ေရနံေခ်ာင္းကဆုိေတာ့ အေျဖလႊာေတြက ဘယ္သူမွန္း ဘယ္ဝါမွန္းကို မသိဘူး။ က်ေနာ္က ေတာင္တြင္းၾကီးက။ အဲဒီေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမ လာဘ္စားတာေတြက ေဖာ္လို႔ကို မရဘူး။ က်ေနာ္က အရွိကုိအရွိအတိုင္း စစ္ေပးလိုက္တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ပညာေရးအရာရွိကေန moderate လုပ္တာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ဆို ေအာင္ေပးသင့္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ဆိုက်တယ္ေပါ့။ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ လုပ္ၾကတယ္။ အခုဟာက အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေက်ာင္း ကိုယ္စစ္ဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနၾကတာကိုးဗ်”

တိုင္းေဒသၾကီး အစိုးရေတြအေပၚမွာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး တိုးတက္လာဖို႔ ဘယ္ေလာက္ထိ ေမွ်ာ္မွန္းလို႔ရႏိုင္လဲ။

“အခုေတာ့ျဖင့္ က်ေနာ္မွန္းတာ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ အရင္ကနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး တိုင္းေဒသၾကီးေတြမွာ သူ႔ဘာသူ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြက အဲဒီ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးမွာ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားလာၾကလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ႕ အေျခခံမွာ အေရးၾကီးဆံုးအခ်က္က က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရး။ အခု ပညာေရးကို စလုပ္ေနၿပီ။ က်န္းမာေရးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္”

ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအေပၚမွာေကာ။

“က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ္ အမွန္အတိုင္းေျပာတာ အခု အစိုးရ လုပ္တဲ့ဟာေတြကို အမ်ားၾကီး က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားတယ္။ က်ေနာ္ သိပ္ကိုေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အလုပ္႐ံုေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္တယ္။ ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေတြ၊ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေတြ၊ ဆင္းရဲသူ ပေပ်ာက္ေရးေတြ အခု ေတာ္ေတာ့္ကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ အရင္တုန္းက အဲဒါမ်ဳိး သိပ္မၾကားခဲ့ဖူးဘူး။ အခု ေနျပည္ေတာ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ၊ ဌာနခ်ဳပ္ကေနစၿပီး စိတ္ဝင္စားေတာ့၊ နယ္ေတြမွာရွိတဲ့ ေဒသၾကီးဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေတြကအစ သူတို႔ေတြက အကုန္လံုး လႈပ္ရွားတက္ႂကြ ပါဝင္လာၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ခ်င္းလည္း အၿပိဳင္အဆိုင္ လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဒီလိုမွ အစြမ္းအစ မျပဳဘူးဆိုရင္ ျပဳတ္ေပါ့ဗ်ာ .. ဒါပဲ။ တတ္ႏုိင္တယ္ က်ဳပ္မေျပာတတ္ဘူး”

ပညာ ပညာလို႔ ေျပာေနၾကတာ ဒီပညာ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ဆရာဘယ္လို အဓိပၸာယ္ဖြင့္လဲ။

“ပညာဆိုတာ ခင္ဗ်ားေျပာသလို က်ဳပ္လည္းပဲ မေမးရင္ သိတယ္၊ ေမးရင္ မသိေတာ့ဘူးဆုိတာ က်ေနာ္လည္း က်န္ခဲ့တဲ့ ေလးငါး ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ကမွ သေဘာေပါက္တယ္။ သိဂၤသူ႔သမီးေက်ာက္စာမွာ ဆုေတာင္းေလး တခုပါတယ္။ ေရးထားတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ .. ငါလည္းတဲ့ ပညာမရွိေသာ မိုက္ေသာ မျဖစ္ဟူ၍တဲ့။ ပညာရွိေသာ အေၾကာင္းကို သိေသာသူ ျဖစ္ရလို၏ဆိုတာ ပညာရွိတယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းကို သိတာပဲ”

“အေၾကာင္းအက်ဳိးမသိတဲ့ သူဟာ လူ႔ဘဝမွာ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘူး။ တိုင္းျပည္တခုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ဟာ ပညာမတတ္ရင္ အဲဒီတိုင္းျပည္ ဒုကၡေရာက္တယ္။ ေဆြမ်ဳိးတမ်ဳိးထဲမွာ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနတဲ့ ဖခင္ျဖစ္ေစ၊ ဘၾကီးျဖစ္ေစ၊ အဖိုးျဖစ္ေစ ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူက အေၾကာင္းအက်ဳိးကို ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းမရွိရင္ တမ်ဳိးလံုးျပဳတ္ပဲ .. ဒါပဲ။ ေအာက္တန္းက်သြားတာပဲ .. ဒါပဲ။ အဲဒီအထဲကမွ အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့သူက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မယ္။ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတယ္ဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္က အေၾကာင္းအက်ဳိးသိလို႔ေပါ့”

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူငယ္ေတြကို ဆံုးမစကား ေျပာေပးပါဦး။

“က်ေနာ္ စာေတြထဲလည္း ထည့္ေရးတယ္၊ ေဟာေျပာပြဲေတြမွာလဲ ေျပာတယ္။ အရင္ကေတာ့ ဒီေလာက္မေျပာဘူး။ ဘဝဆိုတာဘာလဲ၊ ေမြးတာနဲ႔ ေသတာရဲ႕ ၾကားကာလ မေမြးခင္ ဘဝမျဖစ္ဘူး ေမြးေမြးခ်င္း ေသသြားရင္ ဘဝမရွိဘူး။ အဲဒီၾကားကာလ ၾကားကာလဆိုတာ အခ်ိန္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘဝကို အခ်ိန္နဲ႔ ဖဲြ႔စည္းထားတယ္။ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားတာဟာ ဘဝကို တန္ဖိုးထားတာပဲ။ ဘဝကို တန္ဖိုးမထားရင္ အလကား အသံုးမက်တဲ့ ဘဝျဖစ္သြားမယ္။ အသံုးမက်ရင္ ေလာကမွာ အမႈိက္ပဲ။ အမႈိက္ဆိုတာ အသံုးမက်တဲ့ ပစၥည္း .. ဒါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကေလးေတြကို က်ေနာ္ေျပာတယ္ မင္းဟာ အသံုးမက်တဲ့အေကာင္ ျဖစ္ခ်င္သလား၊ အမႈိက္ျဖစ္ခ်င္လား။ ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျဖစ္သလိုေန ေအာက္တန္းက်ဖို႔က ၾကိဳးစားေနဖို႔ မလိုဘူး၊ ငါကြ .. တေန႔ ေအာက္တန္းက်ရမယ္လို႔ ၾကိမ္းေနဖို႔ မလိုဘူး”

လူငယ္နဲ႔ တာဝန္ဆိုတဲ့ စကားလံုးအေပၚမွာေကာ။

“က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ေမြးလာၿပီဆို တာဝန္ရွိတယ္ အဖ်င္းဆံုး အေဖအေမကို လုပ္ေကၽြးဖို႔ တာဝန္ရွိတယ္။ လူငယ္ေတြ တာဝန္မဲ့စကားေျပာတာ က်ေနာ္ မၾကိဳက္ဘူး။ ဒီအစိုးရကို လုပ္ေကၽြးရမယ္ ဘာညာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္တာဝန္ေတြက ေမြးရာပါတာဝန္ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့။ အစိုးရကို ၾကိဳက္ခ်င္ၾကိဳက္ မၾကိဳက္ခ်င္ေန၊ ဆဲခ်င္ဆဲေန ဒါမွမဟုတ္ ေထာက္ခံခ်င္ ေထာက္ခံ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ဘဝေပးတာဝန္ က်ေနရာက္လာတဲ့ တာဝန္ကို သူ ႐ုန္းကန္ရမွာပဲ။ အဲဒီတာဝန္ေတာင္ မဲ့ေနရင္ေတာ့ လူျဖစ္လာတာ မေကာင္းပါဘူး”

ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူငယ္ေတြကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ။

“မင္းတို႔ဟာ မိေဝး ဖေဝးေတြ၊ မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတို႔ မထိန္းသမွ်ကာလပတ္လံုး ထိန္းေပးမယ့္လူ မရွိဘူး။ အဲဒါ ေျပာခ်င္တယ္။ ေနာက္တခ်က္က မင္းတို႔ကိုယ္မင္းတို႔ ထိန္းဖို႔အတြက္က သတၱိေကာင္းဖို႔လိုတယ္။ သတၱိဆိုတဲ့ဟာက တေန႔ ငါၾကီးပြားရမယ္ဆိုတဲ့ အဓိ႒ာန္ကို ခိုင္ေနေအာင္ထားတာ။ ငါ့ဘဝကိုငါ အ႐ႈံးမခံဘူး၊ ငါ့ဘဝကိုငါ ဒီ့ထက္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ သႏၷိ႒ာန္ခ်ဖို႔လိုတယ္။ အဲဒီဥစၥာကို ခိုင္ေနေအာင္ ထိန္းထားတဲ့ဟာက သတၱိပဲ။ ထိုးဝံ့ ခုတ္ဝံ့မွ သတိၱမဟုတ္ဘူး။ ခံဝံ့တာလည္း သတၱိပဲ။ အဲဒီသတၱိကို ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ျပန္ၿပီးေတာ့ ထိန္းယူပါ။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့ ေအာင္သင္းေပါ့၊ ေအာင္သင္း စိတ္ဓာတ္မက်နဲ႔ ဘယ္သူမဆို ဒီလိုျဖစ္တာပဲ မင္းခံလိုက္စမ္း၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးလို႔။ ေျပာခ်င္တာက မင္းတို႔ဟာ မိေဝးဖေဝး ေရာက္ေနတာလို႔ မင္းတို႔မွာ အနီးကပ္ အားေပးမယ့္လူ မရွိဘူးလို႔ ငါ အားေပးတယ္ဆုိတာ ေလထဲက အသံနဲ႔ပဲ အားေပးႏိုင္တာ။ တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ မင္းကိုယ္မင္း အားေပးမယ့္ သူက မင္းပဲရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ မင္းသတၱိရွိသလား၊ သတၱိရွိရင္ မင္းကိုယ္မင္း ႏိုင္နင္းေအာင္ ထိန္းပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းျခင္းသည္ အၾကီးဆံုးေသာ သတၱိျဖစ္တယ္။ အဲဒီသတၱိနဲ႔ ထိန္းသြားၾကပါ။ မင္းအတြက္ အခြင့္အေရးဟာ တေန႔မွာ တံခါးလာေခါက္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ယံုပါ”

ျမန္မာျပည္ထဲက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေလးေတြကိုေကာ။

“သူတို႔ကို ေျပာခ်င္တာက သတၱိဆိုတာ ခုနက ေျပာခဲ့ၿပီ။ အဲဒီသတၱိက ႐ိုး႐ုိးပဲ။ အဲဒီသတိၱက ေရရွည္ခံရင္ ဇြဲလို႔ေခၚတယ္။ ဥပမာ ဆိုပါေတာ့ .. ေက်ာင္းတက္တယ္၊ လြယ္အိတ္အသစ္နဲ႔ လံုခ်ည္အသစ္နဲ႔ စာအုပ္အသစ္နဲ႔ ဒီႏွစ္ေတာ့ အျပတ္ခ်မယ္၊ ဒါ .. ေက်ာင္းသားတုိင္း ရွိတယ္။ စာအျပတ္တြယ္မယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိ စာၾကည့္မယ္၊ အကုန္လံုး သူတို႔မွာ Target ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရက္ ႏွစ္ရက္ တပတ္ႏွစ္ပတ္ အဲဒီေတာ့ ဟိုဟာသြား ကစားခ်င္တာနဲ႔ ဟိုနားသြားခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာင္းစာမၾကည့္မိတာနဲ႔ ၃ လေက်ာ္ၿပီး၊ ၄ လ ၅ လထိ ခံၿပီဆိုရင္ အဲဒီေကာင္ ဇြဲေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၅ လထိေအာင္ ဇြဲေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား သိပ္နည္းတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တယ္။ ရာခိုင္ႏႈန္း ေျပာရရင္ ၁ဝ % မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ ၾကာရွည္ခံတဲ့ သတၱိေကာင္းတဲ့ ၁ဝ% ထဲမွာ မင္းပါပါေစလို႔ အဲဒီကေလးေတြကို ရည္ၫႊန္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္”

ဟုတ္ကဲ့ တျခား ျဖည့္ေျပာခ်င္တာ ေျပာပါဦးဆရာ။

“အခု ခင္ဗ်ားကတဆင့္ ေျပာတာေတြက တုိင္းျပည္ ပုန္ကန္ဖို႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဆူပူဖို႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ မေက်မနပ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ပကတိ ရွိတဲ့အတိုင္း တကယ္႐ုိးသားစြာ ေျပာတာ။ ခုန ေျပာတဲ့ အစုိးရကို ေမွ်ာ္လင့္တယ္ဆိုတာလည္း တကယ္ေျပာတာ။ လူငယ္ေတြအတြက္ သတိေပးတယ္ဆိုတာလည္း တကယ္ သတိေပးတာ။ အစိုးရ ဘယ္လိုျဖစ္ေနေန ကိုယ္တတ္ႏိုင္လား၊ ေအး … မတတ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္အားေတာ့ ကိုယ္ကိုးရမွာေပါ့”

အထူးေကၽးဇူးတင္စြာၿဖင္႔ ကူးယူေဖာ္ၿပၿခင္း : ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္း၊ မ်ဳိးသန္႔ ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိမ) http://www.mizzimaburmese.com

ရင္႔က်က္ေသာစိတ္..။ (အပိုင္း ၂)

ျပဌာန္းခံ၀ါဒ( Determinism) ဆိုတဲ့ အယူအဆတရပ္ ရွိပါတယ္။ လူေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ အေၾကာင္းတရားရဲ႕ စီရင္ျပဌာန္းမွႈကို ခံေနရသူမ်ား ျဖစ္တယ္လို႔ သည္အယူအဆက ခံယူထားပါတယ္။

ဆိုးသြမ္းလူငယ္ဆိုတာ အိမ္ေထာင္ပ်က္ မိသားစုက ဖန္တီးလိုက္တာ ျဖစ္တယ္၊ ရာဇ၀တ္သားဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္မေကာင္းလို ့ေပၚေပါက္ လာရတာ ျဖစ္တယ္၊ စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အရာ မွန္သမွ်အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို လက္ညွဳိးထိုးတဲ့ ၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္အယူအဆကို မ်က္စိပိတ္လက္ခံလိုက္ရင္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူဟာ လည္စင္းခံရတဲ့ ယာဇ္ေကာင္လို ဘ၀မ်ဳိးကို ေရာက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ေက်းပုိင္ကြ်န္ပိုင္ ပေဒသရာဇ္စနစ္တို႔ အာဏာရွင္စနစ္တို႔ရဲ႕ အေျခခံအုတ္ျမစ္ဟာ ျပဌာန္းခံ၀ါဒပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပဌာန္းခံ၀ါဒရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွႈေအာက္က လြတ္ေျမာက္ဖို ့အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲ ပစ္ရပါမယ္။ လူဟာ ပတ္၀န္းက်င္ျပဳသမွ် ႏုရမယ့္သူမ်ဳိး မဟုတ္၊ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္လုိသလုိ ျပဳျပင္ဖန္တီးႏုိင္သူသာ ျဖစ္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္စိုးႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္၊ စသျဖင့္ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုပါတယ္။

သည္အျမင္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကိုင္စြဲရမယ့္ အျမင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ အဆံုးပန္းတိုင္ဟာ လြတ္ေျမာက္မွႈ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္တဲ့ လူသား တေယာက္ အျဖစ္ ရွင္သန္ႏိုင္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္မွႈဆိုတာက ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္စိုးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္စုိးျခင္း၊ အမွီအခုိ ကင္းရွင္းျခင္း၊ အစြဲအလန္းအေႏွာင္အဖြဲ႔မွ ကင္းလြတ္ျခင္း၊ လြတ္ေျမာက္ျခင္း စတဲ့ ဂုဏ္ရည္ေတြဟာ ျဖစ္တည္မွႈတခုတည္းရဲ႕ အႏွစ္သာရမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ဂုဏ္ရည္အႏွစ္သာရမ်ားဟာ ျပဌာန္းခံ၀ါဒကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အျမင္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံပါတယ္။

ျပဌာန္းခံ၀ါဒရဲ႕ေအာက္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရပ္တည္ေနရတဲ့ လူသားမ်ဳိးႏြယ္ေတြ အေနနဲ ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုင္စိုးျခင္းဆိုတာ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးလို ့မရတဲ့ အေျခအေနတရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေက်းကြ်န္စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းတဲ့အခါတုန္းက တခ်ဳိ ့ေက်းကြ်န္ေတြဟာ ၀မ္းပမ္းတနည္း ေၾကကြဲခဲ့ၾကတယ္လို ့ ဆိုပါတယ္။ သူတို ့ဟာ အရွင္သခင္နဲ ့ ကင္းလြတ္ၿပီး မေနခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းကြ်န္အျဖစ္က မလြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ပိုင္စိုးတဲ့ ဘ၀ကို မလိုခ်င္ၾကပါဘူး။ လြတ္ေျမာက္တဲ့ဘ၀မွာ အရွင္သခင္ မရွိဘဲ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ယူရမယ့္ အေျခအေနကို ရင္မဆိုင္လိုၾကပါဘူး။

"လြတ္လပ္ျခင္း ဆို တာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္တာ၀န္ယူျခင္းနဲ ့ အတူတူ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက လြတ္လပ္မွႈ ကို ေၾကာက္ၾကတယ္" လို ့ စာေရးဆရာႀကီး ဘားနတ္ေရွာက ေျပာဖူးပါတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္တာ၀န္ယူရမွာ ေၾကာက္တဲ့အတြက္ ျပဌာန္းခံ၀ါဒကို ေထြးပိုက္ရင္း ေက်းကြ်န္ ဘ၀မွာ နစ္မြန္းေနတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို စိတ္ပညာရွင္ အဲရစ္ဖရြမ္း (Eric Fromm) က လြတ္လပ္မွႈမွ ထြက္ေျပးျခင္း (Escape from Freedom) " လို ့အမည္ေပးထားတဲ့ စာအုပ္မွာ အက်ယ္တ၀န္း ေရးသားတင္ျပထားပါတယ္။

ေက်းပိုင္ကြ်န္ပိုင္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္မွ နာဇီ၀ါဒအထိ လူလူခ်င္း အႏိုင္က်င့္ႏွိပ္စက္တာေတြ၊ ညွဥ္းပမ္းသတ္ျဖတ္တာေတြဟာ ျပဌာန္းခံ၀ါဒ မွာ ျမစ္ဖ်ားခံတယ္လို ့ သူက ဆိုပါတယ္။ ျပင္သစ္ေတြးေခၚရွင္ ယြန္းေပါဆတ္ ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တာ၀န္မယူရဲသူေတြကို မရိုးသားသူေတြလို ့ကင္ပြန္းတပ္ပါတယ္။

လူ ့ေဘာင္ေလာကႀကီး ရင့္က်က္လာတာနဲ ့အမွ် လူသားေတြဟာလည္း ေက်းေတာ္မ်ဳိး ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး အဆင့္ကေန လြတ္လပ္တဲ့လူသားမ်ား အဆင့္ကို တက္လွမ္းလာေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ လူတဦးခ်င္းရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ဟာလည္း အလားတူ ျဖစ္ရပါမယ္။ ေမြးဖြားကာစ အရြယ္မွာ ျပဌာန္းခံေတြ ျဖစ္ခဲ့ရေပမယ့္ ႀကီးျပင္းလာတာနဲအမွ် ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီး ႏိုင္တဲ့ လြတ္လပ္လူသားမ်ား ျဖစ္လာရပါမယ္။

ရင့္က်က္သူဆိုတာ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ယူတတ္သူျဖစ္တယ္လို ့ ရင့္က်က္ေသာစိတ္ အေၾကာင္း ေရးသားတဲ့ ဆရာႀကီး အုိဗာစထရိက ဆိုပါတယ္။ လူသားဟာ ဘယ္လို တာ၀န္မွ မရွိဘဲ ေမြးဖြားခဲ့တာ ျဖစ္ၿပီး လူ ့ေလာကႀကီး အတြင္း ၀င္ေရာက္လာရဖို ့ သူ႔ဖာသာသူ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ ့အမွ် တာ၀န္ေတြကို တိုးတိုးၿပီး ယူလာ ရမွာျဖစ္တယ္လို ့ ဆိုပါတယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လူတေယာက္က သူလူျဖစ္ လာရတာဟာ သူ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္္ သူ႔ဘ၀အတြက္ ဘာမွ တာ၀န္မယူႏိုင္ပါဘူးလို ့ ဆင္ေျခေပးေနရင္ေတာ့ အဲသည္သူကို မရင့္က်က္ သူလို ့ သတ္မွတ္ရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ဆရာႀကီး အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။ တာ၀န္ ကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာေစဖို ့အတြက္ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ အခ်က္သံုးခ်က္ ရွိတယ္လို ့သူက ဆိုပါတယ္။

- ပထမအခ်က္မွာ မိမိဧ၊၊္ လူသားက႑ကို လက္ခံရန္ျဖစ္သည္။ လူျဖစ္ဖို ့ မေတာင္းဆိုရပါဘဲလ်က္ လူျဖစ္လာရပါသည္ ဟူေသာ သိမ္ဖ်င္းသည့္ ဆင္ေျခမ်ဳိးကို ေပးလွ်င္ အလားတူ ဆင္ေျခမ်ဳိးကို တျခားသူအားလံုးကလည္း ေပးႏိုင္သည္ ဆိုေသာအခ်က္ကို သူ ေမ့ၿပီး ေျပာေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘ၀အတြက္ တာ၀န္ကို တျခားသူေတြက ယူရမည္ဆိုလွ်င္ သူ႔ကို ေမြးထုတ္ခဲ့သူတို႔ကလည္း အလားတူဆင္ေျခမ်ဳိးေပးၿပီး တာ၀န္ကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ပါသည္။

စင္စစ္ လူ ့ေလာကအတြက္ ႀကီးမားေသာတာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူတို ့သည္လည္း လူအျဖစ္ ရေရာက္ေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသူမ်ား မဟုတ္ပါ။ ရင့္က်က္မွႈအတြက္ တျဖည္းျဖည္း တုိးျမွင့္လက္ခံရမယ့္ အခ်က္တခ်က္မွာ လူသားတေယာက္ဧ။္ အေတြ႔အႀကံဳကို လူသား အားလံုးက မွ်ေ၀ခံစားရသည္ ဟူေသာ အခ်က္ ျဖစ္သည္။ တိုးတက္မွႈကို ျဖစ္ေစ ဆုတ္ယုတ္မွႈကို ျဖစ္ေစ လူသားအားလံုးက မွ်ေ၀ခံစားရသည္ဟူေသာအခ်က္ကို ျမင္ရန္လိုသည္။ လူသားတေယာက္က လူသားမ်ဳိးႏြယ္စုႀကီးႏွင့္ မဆက္စပ္ဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သီးျခားလို ျမင္ေနလွ်င္ ရင့္က်က္မွႈ မရွိသူသာ ျဖစ္ေပသည္။

- ဒုတိယအခ်က္မွာ ကိုယ္လုပ္ရမည့္အလုပ္ကို သိရွိရန္ ျဖစ္သည္။ ကိုယ္တာ၀န္ယူထား ရသည့္အလုပ္ကို မသိေသးသေရြ ့၊ တာ၀န္ယူထားရသည့္အလုပ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ မထမ္း ေဆာင္ေသးသေရြ ့၊ ယင္းအလုပ္ကို ေလးေလးနက္နက္ တန္ဖိုးမထားေသးသေရြ ့ ထုိသူသည္ ရင့္က်က္မွႈ မရွိေသးသူသာ ျဖစ္သည္။

ဥပမာ ျပရလွ်င္ အမ်ဳိးသားတေယာက္သည္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ မိန္းမျဖစ္သူဧ။္ အျပဳအစု ကိုသာ ခံယူလိုၿပီး မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေငြေၾကးရွာေဖြရျခင္းကို ခုိ္င္းႏြား တေကာင္ဧ။္ အလုပ္ အျဖစ္သာ ျမင္ေနလွ်င္ ရင့္က်က္မွႈ မရွိသူသာ ျဖစ္သည္။

အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ သည္လည္း အိမ္ေထာင္ေရးဧ။္ အက်ဳိးေက်းဇူးကို ခံစားေနပါလ်က္ အိမ္မွဳကိစၥကိုမလုပ္ခ်င္၊ သားသမီးကို ေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာက္မွႈ မလုပ္လုိလွ်င္ မရင့္က်က္သူသာ ျဖစ္သည္။ ဆိုလုိသည္မွာ အလုပ္ထံမွရသည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးနွင့္ ဂုဏ္သိကၡာကို ခံစားလိုေသာ္လည္း အလုပ္ကို အပင္ပန္းခံၿပီး မလုပ္လိုသူသည္ မရင့္က်က္သူသာ ျဖစ္သည္။

- တတိယအခ်က္မွာ ကိုယ္လုပ္သည့္အလုပ္ကို စနစ္တက်လုပ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဖို႔ ျဖစ္သည္။ ကေလးသည္ မည္သည့္အလုပ္ကိုမွ စနစ္တက် မလုပ္တတ္။ အေၾကာင္း ႏွင့္ အက်ဳိး ဆက္စပ္ေနပံုကို မတြက္ခ်က္တတ္ေသးသည့္အတြက္ ဘာလုပ္လွ်င္ ဘာျဖစ္မည္ကို မသိ။ ထိုေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္တခုျဖင့္ စီမံကိန္းခ်ၿပီး လုပ္ႏုိင္စြမ္း မရွိေသး။ " ေလေပြရူးႏွယ္ ကေလးငယ္" ဆိုေသာ စကားကဲ့သို ့ပင္ ကေလးငယ္တေယာက္ဧ။္ စိတ္သည္ ဟိုေရာက္ သည္ေရာက္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ အခ်ဳိ ့သူမ်ားသည္လည္း အသက္ႀကီးပါလ်က္ စနစ္တက် လုပ္ကိုင္တတ္ျခင္း၊ ေတြးေခၚစဥ္းစားတတ္ျခင္း မရွိဘဲ ကေလးငယ္ကဲ့သို ့ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုသူမ်ားကား မရင့္က်က္ေသးသည့္ ကေလးႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

- ကေလးႀကီးတခ်ဳိ႕ကား အာရံုေထြျပားလွသည္။ သူတို ့စိတ္သည္ ဘာကိုမွ စူးစိုက္ႏိုင္ျခင္း မရွိ။ သစ္ကိုင္းတကိုင္းမွ ေနာက္တကိုင္းသို ့ မျပတ္တမ္းကူးေနေသာ ေမ်ာက္ တေကာင္ ကဲ့သုိ ့ သူတို႔ စိတ္က အစဥ္ေျပာင္းလဲေနသည္။ စကားေျပာလွ်င္လည္း ဦးတည္ခ်က္ တခုကို အဓိကထားၿပီး မေျပာတတ္။ ဟိုေရာက္လိုက္ သည္ေရာက္လိုက္ ဦးတည္ခ်က္ေတြ မ်ားလြန္းေနရာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ေတာ့။ သူတို ့အတြက္ ဘ၀သည္ ဆုပ္ကိုင္ မရႏိုင္ေသာ အရာ ျဖစ္ေနသည္။ ဘ၀ကို ပိုင္စိုးႏိုင္ဖို ့ ပ်ာယာခတ္ ႀကိဳးပမ္းေသာ္လည္း သမာဓိမရွိသည့္ ထိုကေလးႀကီးမ်ားအတြက္ ဘ၀ဟူသည္ ဖမ္းမရ ႏိုင္ေသာ ငါးရွဥ္ ့တေကာင္ ျဖစ္ေနသည္။

- ကေလးႀကီးတခ်ဳိ ့ကေတာ့ အာရံုမေထြျပားေစကာမူ အလုပ္ကို ေသေသသပ္သပ္ မလုပ္တတ္ဘဲ ပလံုးပေထြး ျဖစ္ေနသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းၿပီး ဇြဲလံု႔လ ရွိေသာ္လည္း ေၾကာင္းက်ဳိးဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေခါင္းပါးေလရာ လုပ္သမွ်ကိုင္သမွ်သည္ အမွားအယြင္း အခြ်တ္အေခ်ာ္ႏွင့္သာ ျပည့္ေနေတာ့သည္။

ကေလးႀကီးတခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကိုယ့္အမွားကို တာ၀န္မယူဘဲ ဆင္ေျခေပးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကင္းလြတ္ခြင့္ ေပးေနတတ္သည္။ အခ်ိန္ေနာက္က်ျခင္းကို ခြင့္လႊတ္ရန္အတြက္ သူတို႔တြင္ ေနာက္က်ေသာ နာရီတလံုး အၿမဲ ရွိေနသည္။ သို႔မဟုတ္ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မွႈႏွင့္ အၿမဲ တိုးေနတတ္သည္။ သို႔မဟုတ္ အိမ္မွထြက္ကာနီးတြင္ စကားေၾကာရွည္ေသာ မိတ္ေဆြ တေယာက္ႏွင့္ အၿမဲ ေတြ႔ေနတတ္သည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထူးျခားေသာ လူတေယာက္ကဲ့သို႔ ခံယူေနတတ္သည္။ ပါရမီရွင္ဆိုသည္မွာ အခ်ိန္ကို ဂရုမစိုက္တတ္သူ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အယူအဆမ်ဳိးျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခြင့္လႊတ္ေနခ်င္သည္။

အထက္က ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားဟာ ဆရာႀကီး အိုဗာစထရိရဲ႕ ယူဆခ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ လူတေယာက္ဟာ တာ၀န္သိရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို မီးေမာင္းထိုးျပထားတာေတြပါ။ ကေလးငယ္ဘ၀မွာ တာ၀န္ဆိုတာကို မသိနားမလည္ေပမယ့္ ရင့္က်က္တဲ့သူ ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္တကိုယ္တည္းအတြက္ တာ၀န္ကိုသာမက လူ႔ေလာကအတြက္ပါ တာ၀န္ယူတတ္သူ ျဖစ္ရမယ္လို ့ ဆိုထားပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တာ၀န္ယူတတ္သူအျဖစ္ကို အလိုအေလ်ာက္ ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ေရာက္ရွိဖို႔အတြက္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရမယ္၊ သည္လို ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ႏိုင္ဖို ့အတြက္ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ အက်င့္စြဲေတြ အသိစြဲေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို ့ လိုတဲ့အေၾကာင္း သည္လို ဆက္ေျပာပါတယ္။

တာ၀န္မသိမွႈမွ တာ၀န္သိမွႈဆီသို ့ေလွ်ာက္လွမ္းရေသာဘ၀သည္ ေဘးအႏၱရာယ္တို႔ႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။ ကေလးငယ္ဘ၀တြင္ လံုျခံဳေရးျပႆနာကိုလည္းေကာင္း၊ အေရးပါ အရာေရာက္ေအာင္ လုပ္ရသည့္ ျပႆနာကိုလည္းေကာင္း ရင္ဆိုင္ရသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိ လိုခ်င္သည့္အရာကို ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရန္အတြက္ စြမ္းရည္ စြမ္းအား လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိေသးသျဖင့္ တစံုတေယာက္ကို အားကိုးမွီခိုေနရသည္။ ယင္းသို ့ မွီခို ေနရစဥ္အတြင္း "ေအာင္ျမင္စြာ မွီခိုတတ္ေသာ အက်င့္" ကို ခုိင္မာေအာင္ လုပ္မိလာတတ္သည္။ ထိုသို႔ လုပ္မိလွ်င္ တာ၀န္ယူတတ္သည့္စိတ္သည္ မဖြံ႔ၿဖိဳးလာေတာ့။ ယင္းမွာ ပထမ အႏၱရာယ္ျဖစ္သည္။

ဒုတိယအႏၱရာယ္မွာ သူတပါးကို မွီခုိရင္း သိမ္ငယ္စိတ္ ၀င္သြားတတ္သည့္အခ်က္ ျဖစ္သည္။ မွီခုိျခင္းကင္းၿပီး လြတ္လပ္သည့္ဘ၀သို ့ ဦးတည္သည့္ စိတ္ဆႏၵေနရာတြင္ အညံ့ခံ အရွံဳးေပးတတ္သည့္ ကြ်န္စိတ္က အစားထုိး၀င္ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္လွ်င္လည္း ခံျပင္းစိတ္ေၾကာင့္ ဘယ္အရာကိုမဆို မွႈန္ဆန္ပုန္ကန္တတ္သည့္ စိတ္ ၀င္လာတတ္သည္။

အရြယ္ေရာက္သူေတြရဲ့ တာ၀န္မဲ့အျပဳအမူမ်ားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ မျမင္ရတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ရွိေနတယ္လို ့ ဆရာႀကီး အိုဗာစထရိက ယူဆပါတယ္။ ကေလးငယ္ဘ၀မွာ တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းကမ္းေတြနဲ ့ ထိန္းခ်ဳပ္ခံခဲ့ရတာမ်ဳိး၊ မွီခိုအားထားတတ္တဲ့ အက်င့္နဲ ့ေနထိုင္ရင္း ကယ္တင္ရွင္ကိုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနတတ္တာမ်ဳိး ၊ သည္လို အက်င့္မွား အသိမွားေတြက မသိစိတ္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းသြားတာေၾကာင့္ တာ၀န္မယူတတ္ေတာ့တာလို ႔သူက ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူဟာ အမွီအခိုကင္းတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ဖို ့ ကိုယ့္ဖာသာ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရမွာပဲလို ့ ဆရာႀကီးက ဆိုပါတယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္တဲ့စိတ္၊ တာ၀န္ယူတတ္တဲ့ စိတ္ေတြဟာ အလိုအေလ်ာက္ မျဖစ္လာတတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ဖာသာ ေလ့က်င့္အားထုတ္ရလိမ့္မယ္၊ လူသားဟာ ရင့္က်က္သူအျဖစ္ကို ရေရာက္ဖို ့ တာ၀န္ယူျခင္း ကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာေအာင္ လုပ္ရမယ္၊ တာ၀န္ယူျခင္းကြင္းဆက္ ခ်ဳိ႕တဲ့အားနည္းရင္ အေခ်ာင္သမား အျဖစ္ပဲ ရပ္တည္ေနရလိမ့္မယ္လို ့ သူက သတိေပးထားပါတယ္။ ။





က်မ္းညႊန္း- Criteria of Maturity by Harry A. Overstreet

ေမာင္သာမည

(ရင့္က်က္မွဳအတြက္ ကြင္းဆက္မ်ား -၂၀၀၃ စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေသာ ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါ သည္။)


Credit to http://myanmarinsingapore.com/

ရင္႔က်က္ေသာစိတ္..။ (အပိုင္း ၁)

လူ ့အဖြဲ ့အစည္းတခုမွာ အႏၱရာယ္အရွိဆံုးသူေတြကေတာ့ သူငယ္နာမစင္တဲ့ လူႀကီးေတြပဲ ျဖစ္တယ္လို ့ နယူးေယာက္စီးတီးတကၠသုိလ္ရဲ့ ဒႆန ပါေမာကၡ

ဟာရီအိုဗာစထရီ (Harry Overstreet ) က ေကာက္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ႀကီးေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္နဲ ့အသိ ဉာဏ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ကေလးသူငယ္တေယာက္ လိုပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ လူ ့ေလာက ဟာ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ ၀ိုင္းေနရတယ္လို ့ ဆိုလိုခ်င္ပံု ရပါတယ္။ သည္လို ကေလးကလား ႏိုင္တဲ့ လူႀကီးေတြအတြက္ အေခၚအေ၀ၚေတြက မနည္းပါဘူး။ က်ပ္မျပည့္္တဲ့သူတဲ့။ အသက္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးသူတဲ့။ မက်က္တက်က္ေပါင္မုန္ ့တဲ့။

လူႀကီးေတြက ကေလးသူငယ္ေတြမွာ မရွိႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြကို ပိုင္ဆိုင္ေနပါတယ္။ အျမင္ သာ ဆံုးကေတာ့ ရုပ္ပိုင္ဆိုင္ရာ ခြန္အားပါ။ ကေလးငယ္တေယာက္ စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါ ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီးလုပ္တတ္သလိုမ်ဳိး လူႀကီးတေယာက္က စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ဖ်က္ဆီးမယ္ဆိုရင္ ပ်က္စီးမွဳ ပမာဏအတိုင္းအတာဟာ ကေလး သူငယ္က လုပ္တာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုႀကီးမား ပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္နာ မစင္တဲ့ လူႀကီးေတြဟာ ေလာကအတြက္ အလြန္ အႏၱရာယ္ႀကီး တယ္လို ့ ေျပာေနၾကတာပါ။

လူတေယာက္ဟာ အသက္အရြယ္ႀကီးလာတာနဲ ့အမွ် ၾသဇာရွိတဲ့သူ ျဖစ္လာပါတယ္။ မိဘတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ဆရာတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္ရွင္ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အရာရွိ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ အႀကီးအကဲ တေယာက္ ျဖစ္လာတယ္။ တစံုတေယာက္ အေပၚမွာေတာ့ ၾသဇာရွိလာတာပါပဲ။ ၾသဇာ မရွိဘူးဆိုတဲ့ လူႀကီးဆိုတာ ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီး တေယာက္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အသက္အရြယ္နဲ ့အညီ ဖြံ ့ၿဖိဳးရင့္က်က္လာျခင္းမရွိဘဲ ကေလးသူငယ္အဆင့္မွာပဲ ရပ္တံ့ေနမယ္ဆိုရင္ သူ ့ၾသဇာေအာက္မွာ ရွိတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ဆင္းရဲႀကမလဲ။

အသက္အရြယ္ႀကီးလာတာနဲ ့အမွ် ပိုင္ဆိုင္မွဳေတြ မ်ားလာပါတယ္။ လက္နက္ အသံုး အေဆာင္ေတြ မ်ားျပားလာသလို မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြ အသင္းအပင္းေတြ မ်ားျပား လာပါတယ္။ လူႀကီးတေယာက္ဟာ လက္နက္ အသံုးအေဆာင္ေတြကို အသံုးျပဳၿပီး သူ ့ရဲ့ စြမ္းအားကို ခ်ဲ ့ထြင္ႏိုင္သလို အသင္းအပင္းအဖြဲ ့အစည္းေတြမွာ ၀င္ေရာက္ျပီး တေယာက္တည္း မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ေတြကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သည္လို စြမ္းအားရွိတဲ့ လူႀကီး တေယာက္က ကေလးသူငယ္စိတ္ဓာတ္ေလာက္နဲ ့ ဦးေဆာင္ေနမယ္ဆိုရင္ သူဖန္တီးမယ့္ ေဘးအႏၱရာယ္ဟာ အကန္႔အသတ္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါ။

"ေနရာမွန္ကို ေရာက္ရွိခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္သူရယ္လို ့ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ သည္ေန ့အထိ အလံုအေလာက္ မရွိေသးပါဘူး" လို ့ ဂ်ီဘီ ခ်စၥဟုမ္း (G.B. Chisholm) ဆိုတဲ့ စိတ္ကုဆရာ ၀န္တေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ သူငယ္နာမစင္တဲ့ လူႀကီးေတြပဲ ေနရာယူထားတာေၾကာင့္ ေနရာမွန္ လူမွန္ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ရွားပါးေနရတာကို ဆိုလိုခ်င္ ပံုရပါတယ္။

"အတၱဟိတနဲ ့ပရဟိတကို ဟန္ခ်က္ညီညီ ဒြန္တြဲဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွဳမ်ဳိးကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့သူေတြ ယေန ့အထိ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိေသးတဲ့အတြက္ လူ႔ေလာက ဟာလည္း ကေသာင္းကနင္း ျဖစ္ေနရတယ္" လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။

ယေန ့လူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး ဆိုတဲ့ စကားဟာ သံုးစြဲလြန္းလို ့ ဖြတ္ဖြတ္ေၾကၿပီး စြမ္းအားမဲ့ တဲ့ စကားလံုးေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးတေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကို မလြဲဧကန္ ေရာက္ရွိ မယ့္ လူငယ္ေတြအေနနဲ ့ "ရင့္က်က္မွဳ" ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္ဖြံ ့ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေလ့က်င့္တာမ်ဳိးက အလြန္နည္းပါးေနပါေသးတယ္။

ေနာက္ၿပီး အသိစိတ္ဓာတ္ ရင့္က်က္မွဳကို သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ရွားပါးေနပါတယ္။စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာလည္း သည္လို စိတ္ဓာတ္ ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးပညာကို စနစ္တက် ေလ းေလး နက္နက္ သင္ေပးတာမ်ဳိး မရွိေသးပါဘူး။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆိုရင္ ဆရာ၀န္ အင္ဂ်င္နီယာ စတဲ့ အသက္ေမြးပညာေတြကိုပဲ ဘ၀ရဲ့ ထိပ္တန္း ရည္မွန္းခ်က္လို ျဖစ္ေနေအာင္ ပညာေရးေလာကက ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ သည္လို အတတ္ပညာေတြအေပၚမွာပဲ အာရံု စိုက္ ေနေအာင္ သင္ၾကားေပးေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ႀကီး အင္ဂ်င္နီယာႀကီး တေယာက္ျဖစ္ လာရံုနဲ ့ အသိစိတ္ဓာတ္က အလိုလို ရင့္က်က္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွဳ ဆိုတာက ေလ့က်င့္ပြားမ်ား ရတဲ့ ပညာရပ္တခု ျဖစ္ပါတယ္။

ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ရင့္က်က္ေသာ စိတ္ ( The Mature Mind) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ တအုပ္ ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ သည္စာအုပ္မွာ ရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ ရရွိဖို ့လိုအပ္ခ်က္ ေတြကို ရွင္းလင္းျပထားပါတယ္။ အဓိက တင္ျပထားတာ ကေတာ့ ရင့္က်က္မွဳ ဆိုင္ရာ ကြင္းဆက္ သေဘာတရား(The Linkage Theory of Maturity) ျဖစ္ပါတယ္။

ရင့္က်က္သူတေယာက္ျဖစ္လာဖို ့ ဘ၀နဲ ့ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကြင္းဆက္ ေျခာက္ခုကို ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက သည္စာအုပ္မွာ ရွင္းျပထားပါတယ္။

သည္ကြင္းဆက္ေတြကေတာ့ အသိပညာ ကြင္းဆက္၊ တာ၀န္ကြင္းဆက္၊ ေျပာဆိုဆက္ဆံေရး ကြင္းဆက္၊ လိင္မွဳ ကြင္းဆက္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမွဳ ကြင္းဆက္နဲ ့ဒႆနအျမင္ကြင္းဆက္တို ့ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုဟာ တခုနဲ ့တခု ဆက္စပ္ေနၿပီး အျပန္အလွန္ အေထာက္အပံ့ျပဳ ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုကို ျပည့္ၿဖိဳးသန္မာေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္တဲ့ သူဟာ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ကို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္လာမယ့္အေၾကာင္း အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။ ။



အသိပညာကြင္းဆက္

လူဟာ အသက္အရြယ္ႀကီးျမင့္လာေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္တဲ့သူအျဖစ္ကို အလိုလို ေရာက္လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာဖို ့အတြက္ ေလ့က်င့္ပြားမ်ား ရမယ့္အရာေတြ

သပ္သပ္ ရွိေနပါတယ္။ သည္လို ေလ့က်င့္ပြားမ်ားရမယ့္ အရာေတြ အေၾကာင္း ကို ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိ (Overstreet) က ကြင္းဆက္ေျခာက္ခု သေဘာတရား နဲ ့တင္ျပပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုဟာ လူသားရဲ့ ရွင္သန္မွဳဘ၀နဲ ့ဆက္စပ္ေနတဲ့ ကြင္းဆက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူက်င္လည္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ ကမၻာေလာကႀကီးနဲ ့ဆက္စပ္ ေနတဲ့ ကြင္းဆက္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ကြင္းဆက္ေျခာက္ခုထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ အသိပညာ ကြင္းဆက္နဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး အိုဗာစထရိက သည္လို စတင္ေျပာျပပါတယ္။



- လူသည္ မည္သည့္အသိပညာမွ မပါဘဲလ်က္ ေမြးဖြားလာသည္။ သို ့ေသာ္ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္တြင္ သဘာ၀ကေပးေသာ ဗီဇအသိတခ်ဳိ ့ပါ၀င္သည္ကိုမူ ၀န္ခံရမည္။ သူ ့ အသက္ ရွင္ဖို ့အတြက္ မိခင္ဧ။္ ႏို ့ကို မည္သုိ ့ေသာက္စို ့ရမည္ကိုကား ကေလးငယ္ သိသည္။ ထိုသို ့ေသာ ဗီဇသိမွ လြဲလွ်င္ အျခားအသိပညာ ဘာမွ မပါရွိ။ သူႏွင့္ ကမၻာေလာကႀကီး အၾကား မည္သည့္ အသိပညာကြင္းဆက္မွ မရွိေသး။ အေရးအဖတ္ အတြက္အခ်က္ ကဲ့သို ့ ေသာ စြမ္းရည္မ်ားကို မဆိုထားဘိ။ အသက္ရွင္ေရးအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုပင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ျပန္ ့မသိေသး။ သူ ့ကိုယ္ေပၚက ၿခံဳေစာင္ ကြာက်သြားလွ်င္ အေအးမိၿပီး ေနထိုင္ မေကာင္းျဖစ္မည္ကိုပင္ မသိေသးေပ။ ----



ကေလးငယ္မွာ အသိပညာ မပါရွိေပမယ့္ အသိပညာကို ရယူႏုိင္တဲ့ စြမ္းအားေတြေတာ့ ပါရွိေနတယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ သည္လို စြမ္းအားကို အသံုးမခ်ႏိုင္ဘဲ ၊ အသံုးခ်ရ ေကာင္းမွန္း မသိဘဲ ေသဆံုးသြားတတ္တယ္လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ေျပာပါတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ ကမၻာႀကီးနဲ ့ဆက္စပ္ဖို ့အတြက္ အသိပညာကြင္းဆက္ကို မဖန္တီးရင္ ကေလး ဘ၀ ကို ေက်ာ္လြန္ရွင္သန္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ ၊ အသိပညာကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာ သည္ထက္ ခုိင္မာေအာင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ တည္ေဆာက္ေနပါမွ ကေလး ကလား ဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာမယ္လို ့ သူက ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတဲ့ အသိပညာ ဆိုတာက ဗဟုသုတသက္သက္ကို ဆိုလုိတာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္း သည္လို ရွင္းျပပါတယ္။

- ရင့္က်က္သူ ျဖစ္လာရန္အတြက္ ရူပေဗဒ၊ ဓာတုေဗဒ၊ ဒႆနေဗဒ စသည့္ သီးျခား ဘာသာ ရပ္မ်ားအားလံုးကို သိရမည္ဟု ဆိုလိုသည္မဟုတ္။ ရင့္က်က္မွဳႏွင့္ ဗဟုသုတသည္ တျခားစီ သာ ျဖစ္သည္။ ေတာလမ္းတလမ္းေပၚတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားသည္ ဆိုပါစို ့။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ လမ္းေဘးက သစ္ပင္ပန္းပင္ မ်ားကို ျမင္ေနရမည္။ တေယာက္ က ယင္းသစ္ပင္ပန္းပင္တို ့ဧ။္ သဘာ၀ကို သိၿပီး က်န္တေယာက္ ကေတာ့ မသိ ဟု ဆိုပါစို ့။ ထိုအေျခအေနတြင္ သိသူကို ရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ၿပီး မသိသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္၍ မရႏိုင္ပါ။



- ရင့္က်က္မွဳဟူသည္ အသိပညာအေပၚ ထားရွိသည့္ သေဘာထားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္။ သစ္ပင္ပန္းပင္တုိ ့ဧ။္ အမည္နာမႏွင့္သဘာ၀တို ့ကို သိရန္လိုအပ္သည့္ ဘ၀အေျခအေနတြင္ သိရန္မလိုအပ္သေယာင္ သေဘာထားလွ်င္ကား ထုိသူကို မရင့္က်က္သူ ဟု သတ္မွတ္ရမည္။ တကယ္မသိပါဘဲလ်က္ သိဟန္ေဆာင္ေနလွ်င္ ထုိသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ရမည္။ ကိုယ့္မသိသည့္ ပညာရပ္မ်ားကို ကိုယ္မသိသည့္အတြက္ တန္ဖိုးမရွိသလို ႏွိမ့္ခ်ေျပာဆိုလွ်င္ ထိုသူကို မရင့္က်က္သူဟု သတ္မွတ္ရမည္။ သိသင့္ေသာအရာကို သိလည္း သိႏိုင္ပါလ်က္ မသိလည္း အေရးမႀကီးပါဘူးဟုဆိုကာ သိခ်င္စိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လွ်င္ မိမိက်င္လည္ ေနထို င္ ရေသာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကႀကီးအေပၚ အေရးမစိုက္သည့္ သေဘာထား ျဖစ္သည့္ အတြက္ ထုိသူမ်ဳိးကို မရင့္က်က္သူဟုပင္ သတ္မွတ္ရမည္။ ----



သက္ရွိသတၱ၀ါတမ်ဳိး ျဖစ္တဲ့ လူသားဟာ အသက္ရွင္ဖို ့ေလာက္ကိုသာ အာရံုမထားသင့္ဘဲ က်န္တဲ့ အသိပညာေတြကိုလည္း အေရးထားၿပီး အာရံုစိုက္သင့္တယ္လို ့ ပါေမာကၡ အိုဗာစထရိက ယူဆပါတယ္။ လူမွာ ပါရွိတဲ့ စြမ္းရည္စြမ္းပကားေတြကို အသံုးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့သူေတြကုိ တိရစၦာန္အဆင့္ေလာက္ပဲ ရွိတဲ့သူေတြလို ့ သူက ျမင္ပါတယ္။ လူသားဟာ သူ ့မွာ ပါရွိေနတဲ့ စြမး္ရည္စြမ္းပကားေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ၊ အသက္ရွင္သန္ဖို ့ထက္ ပိုလြန္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို တိုးတက္ေလ့လာခဲ့တဲ့အတြက္ပဲ တိရစၦာန္ေလာကထက္ တဆင့္ ျမင့္တဲ့ လူသားေလာကကို ေရာက္ခဲ့တာလို ့ သူက ဆိုပါတယ္။ ရင့္္က်က္မွဳရွိတဲ့ လူသားေတြေၾကာင့္

လူသားေလာကဟာ တိုးတက္ဖြံ ့ၿဖိဳးလာခဲ့ရတယ္လို ့သူက ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္း သည္လို ဆက္ေျပာပါတယ္။

- လူ သည္ အသက္အရြယ္အရေရာ အဆင့္အတန္းအရပါ လူႀကီးတေယာက္ျဖစ္လာၿပီး သားသမီးမ်ား၊ တပည့္တပန္းမ်ားကို ဦးေဆာင္ရမည့္ အေနအထားကို ေရာက္လာပါလ်က္ ထိုအေနအထားတြင္ လိုအပ္သည့္ အသိပညာမ်ဳိးကို ရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မွဳ မရွိလွ်င္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္။



- လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္း ေနထိုင္ရေသာ လူသားတြင္ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္စရာမ်ား အမ်ား အျပား ရွိေနသည္။ မိမိစိတ္ဆႏၵကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသစရာမ်ားလည္း အမ်ား အျပားရွိေနသည္။ ရပ္ေရးရြာေရး၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး၊ ကမၻာႀကီးအေရး၊ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ အေရး စေသာ အလြန္အေရးပါတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ဆႏၵေပးရျခင္းမ်ား၊ ပါ၀င္ဆံုးျဖတ္ ရျခင္း မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရသည္။ သို ့ပါလ်က္ သည္လို ကိစၥရပ္မ်ဳိးကုိ ေလးေလးနက္နက္ စိတ္၀င္စားရေကာင္းမွန္မသိဘဲ ေပါ့ေပ့ါတန္တန္ သေဘာထားေနလွ်င္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္္။ - - -

လူတေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ သိစရာေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။သည္လို သိစရာေတြကို သိေအာင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို ့လိုတယ္၊ အသက္ရွင္သန္ေနသေရြ ့ လုိအပ္တဲ့ အသိပညာကို ဆည္းပူးေနရမယ္လို ့ အိုဗာစထရိက ဆိုပါတယ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရး၊ သက္ႀကီးပညာေရး စတဲ့ ပညာေရးေလာကရဲ့ ဖြံ ့ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳျဖစ္စဥ္ေတြအေပၚမွာ အိုဗာ စထရိရဲ့ အယူအဆေတြက အလြန္ၾသဇာရွိခဲ့တာပါ။ လူတေယာက္ဟာ အသိ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာနဲ ့လူမွဳဆက္ဆံေရးပိုင္းဆိုင္ရာမ်ားမွာ ရင့္က်က္မွဳကို ရယူလိုတယ္ဆိုရင္ အသိပညာ ကြင္းဆက္ကို စဥ္ဆက္မျပတ္ တည္ေဆာက္ ေနရပါမယ္္။ အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္တံ့ ခုိင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ဖို ့စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးကို လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပညာေရးကို လက္မခံရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာကို အိုဗာစထရိက သည္လို ရွင္းျပပါတယ္။

- လက္ရွိပိုင္ဆိုင္ထားသမွ် အသိပညာ ဗဟုသုတေလာက္ကို လံုေလာက္ၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ဆည္းပူးေလ့လာျခင္းမရွိသူသည္ မရင့္က်က္သူ ျဖစ္သည္။ ထုိသူမ်ဳိးသည္ အေျခအေနသစ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ ့ရသည့္အခါ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့။ ျပႆနာ အသစ္မ်ား ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရသည့္အခါ နည္းလမ္းေဟာင္းမ်ားႏွင့္သာ ေျဖရွင္းတတ္သည္။ သို ့ျဖင့္ ျပႆနာ မေျပလည္ဘဲ ပိုရွဳပ္ေထြးလာျခင္းသာ အဖတ္တင္တတ္သည္။ တရားေသနည္းလမ္း ေဟာင္း မ်ားႏွင့္ တရားေသ၀ါဒမ်ားက သူ ့ဘ၀ကို ပံုေဆာင္ခဲတခုအျဖစ္ ဖန္တီးပစ္လိုက္သည္။ သို ့ တိုင္ သူကေတာ့ မာနတလူလူ ျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ႀကီးၿပီး ဘ၀င္ျမင့္ေန တတ္သည္။ ဘာမွ ထပ္သိစရာ မလိုအပ္ေတာ့သည့္ လူတတ္ႀကီးတေယာက္လို ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ထင္မွတ္ေနေလရာ ႏြားေျခရာခြက္ထဲက ဖားသူငယ္အျဖစ္သို ့ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားရေတာ့သည္။



- က်မ္းဂန္စာေပ တတ္ကြ်မ္းသည့္ ပညာရွိႀကီး ျဖစ္ေစကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္တလံုး

ျဖစ္ေနလွ်င္ စာမတတ္သည့္ လယ္သမားတေယာက္ႏွင့္ ဘာမွ မထူးၿပီ။ စာမတတ္သည့္ လယ္သမားသည္လည္း သူ ့ဖခင္ သင္ေပးသမွ်ႏွင့္ တင္းတိမ္ေနၿပီး အသစ္အသစ္ေသာ စိုက္ပ်ဳိးေရးပညာရပ္မ်ားကို ေလ့လာျခင္းမရွိ ၊ အသံုးခ်ရေကာင္းမွန္း မသိသူ ျဖစ္သည္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ေလ့လာဆည္းပူးျခင္း ကင္းမဲ့သည့္ ပညာရွိႏွင့္ စာမတတ္ေပမတတ္ လယ္သမားတို ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ မရင့္က်က္သူမ်ား ျဖစ္သည္။------

ရင့္က်က္မွဳအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အသိပညာကြင္းဆက္အေၾကာင္းကို တင္ျပၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ " အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ဖို ့ ဘာေၾကာင့္ ပ်က္ကြက္ ၾကတာလဲ၊ တည္ေဆာက္ၿပီးသားကြင္းဆက္ကို ခုိင္မာအားေကာင္းလာေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ဆက္ၿပီး အားမထုတ္ႏိုင္ၾကတာလဲ " ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို သူက ဆက္ေမးပါတယ္။ ျပႆနာရဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကိုလည္း သည္လို ဆက္ေဆြးေႏြးျပပါတယ္။

- အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ရန္ သို ့မဟုတ္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး စဥ္ဆက္ မျပတ္တည္ေဆာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ျခင္းမွာ အတြင္းအဇၥ်တၱရွိအေၾကာင္းရင္း မ်ားတြင္ လည္းေကာင္း၊ အျပင္ ဗဟိဒၶအေၾကာင္းရင္းမ်ားတြင္လည္း အေျခခံသည္။



- ပံုစံျပရလွ်င္ ကေလးဘ၀ကပင္ အသိပညာေလ့လာဆည္းပူးခ်င္ေသာ စိတ္ကို ပိတ္ဆို ့ဟန္ ့ တားျခင္း ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " မင္းက ငါ့ထက္သာေအာင္ ႀကိဳးစားေနတာေပါ့ေလ ဟုတ္လား" ဟု ဖခင္ျဖစ္သူဧ။္ ရိသဲ့သဲ့ ထိပါးေျပာဆိုမွဳမ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " သည္လို ေလာကီစာေတြ ေလ့လာ ေနရင္ေတာ့ ပ်က္စီးရံုပဲ ရွိမွာေပါ့" ဟု ဘာသာေရးဆန္ေသာ မိခင္ဧ။္ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုမွဳ မ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ " ဆရာ့အခ်စ္ေတာ္ လာၿပီေဟ့၊ တို ့ကစား၀ိုင္းထဲ မပါေစနဲ ့" ဟု အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားဧ။္ ၀ိုင္းပယ္မွဳမ်ဳိးကို ခံခဲ့ရႏိုင္သည္။ ထိုသို ့ျပဳမူေျပာဆိုျခင္း ခံခဲ့ ရလွ်င္ မသိစိတ္အတြင္းတြင္ အသိပညာေလ့လာဆည္းပူးမွဳကို မုန္းတီးေသာစိတ္ ကိန္း ေအာင္း သြားႏိုင္သည္။ ကေလးဘ၀တြင္ ကိန္းေအာင္းသြားေသာစိတ္သည္ ဘ၀တေလွ်ာက္ လံုး သူ ့ကို လႊမ္းမိုးေနမည္။သို ့ျဖင့္ အသိပညာကြင္းဆက္ကို တည္ေဆာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ရ ေတာ့သည္။

- ေနာက္တေယာက္က ထိုသို ့ေသာ မသိစိတ္မ်ဳိး မရွိ။ သို ့ေသာ္ မိဘေဆြမ်ဳိး အသိုင္းအ၀ိုင္း ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနရျခင္းကိုသာ သေဘာက်သည္။ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ လႊမ္းမိုး ေသာ ယံုၾကည္မွဳမ်ား၊ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊ အက်င့္စရိုက္မ်ားကို စူးစမ္းဆင္ျခင္မွဳမရွိဘဲ မ်က္စိမွိတ္ လက္ခံသည္။ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္ မရွိသူဟု ဆိုရမည္။ မိသားစုဧ။္ အလိုအတိုင္း ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားဧ။္ အလိုအတိုင္း ေနသည္။ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ေစ၊ စီးပြားေရးျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရး ျဖစ္ေစ၊ လူမ်ားစုလုပ္သည့္အတိုင္း လိုက္လုပ္သည္။ ေရွးရိုး အစဥ္အလာအတိုင္း လိုက္လုပ္သည္။ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ဘာမွ မရွိ။ ပတ္၀န္းက်င္အလိုအတိုင္း လိုက္ေနသည့္ အတြက္ သူ ့တြင္ အသိပညာကြင္းဆက္ ကင္းမဲ့ေနရသည္။ ရွိလွ်င္ေသာ္မွ ယင္းကြင္းဆက္ သည္ ခုိင္မာျခင္းမရွိဘဲ က်ဳိးပဲ့ျပတ္ေတာက္ေနတတ္သည္။ သို ့ျဖင့္ ထိုသူသည္လည္း ရင့္က်က္ျခင္း ကင္းရေလေတာ့သည္။ ။

Credit to http://myanmarinsingapore.com/